Sunday, June 24, 2018

AKO AT ANG TRYING NEW THINGS

May certain affinity sa akin ang mga bagay na hindi ko alam.
I take pride sa fact na mahilig ako alamin ang mga bagay bagay (na within sa realms na may answers baka kasi mamaya sabihin niyo bat hindi na ako magstart magresearch about UFOs).
Anyway, may mentality talaga ako na "i have to know" sa lahat ng knowledge wise or kahit anong naka peak ng curiosity ko.

Sidenote: may part ng young adult mode ko na nacurious ako heavily sa Latin language dahil sa fact na puta hindi ko matanggap na kelangan ko imemorize ang Latin names ng mga halaman at animals. Parang, why? Bakit hindi na lang yung Proper name nila as Mahogany tree? Bakit kelangan Swietenia Macrophylla? At hindi lang yun, kelangan talaga italicised. Swietenia Macrophylla. And oo, alam ko talaga na Swietenia siya kasi, sideside note: thesis ko ay involved ang Swietenia trees at nagkalat siya sa loob ng DLSU.

Pero eto talaga ang reason ng post na to. Aside from mahilig ako mag research ng mga bagay bagay, directly related dun is ang fact na mahilig ako magtry ng bagay na hindi ko alam. Specifically sa pagkain. May motto ako na "What's that? I want that." or ang mas tabachoi na "What's that? Pakagat." Pero kung pipilitin niyo, ang reason-reason talaga ng post na to ay ang fact na kelangan ko na burahin ang photos sa phone ko. #sorrynotsorry

Eto talaga ang video na nagpeak ng curiosity ko.



So sabi ko, shet kelangan ko makakuha ng MRE at matikman. Naging malaking issue din sa akin kung pano ako makakakuha ng MRE. Pero kinaya ko. #blessed HAHAHA.

Pero konting prologue, nanguto ako ng friend na mabilis mauto sa curiosity. Itago na lang natin sa pangalan na Anonymous #2. Nauto Nainspire ko siya bumili at i-try ang MREs.


So for some weird force of nature, nauna nakuha ni Anonymous #2 ang MREs niya which is maling mali na gawin sa ugaling kong "What's that? Pagkagat." Mas magiging peaking mode ang curious mind ko. 

Hindi lang yun. Nagkupal mode pa siya. 

Pero katulad nga ng sabi ng mga tao, Patience is a vulture virtue.











And totoo. Madami siyang laman. Sobrang MacGuyver mode. Pwede akong umupo sa lupa at magpanggap na nasa gera.





Pero eto talaga ang pinaka fun part. Ang chemisty mode. May own pangluto mode nga talaga inside. Sa sobrang liit na water added, magiging all around thing siya. Stove, water heater, blah blah. Partida bato lang at water kelangan mo. Very gera mode nga.
  

 

Eto pakshet ang main meal. Yang buo buo sa left ay ang kanin at ang right ang beef strips ulam. Hindi siya masarap syempre. Anong ineexpect mo? Nasa gera ka na nga eh. Tapos aarte ka pa sa food? Charot.

Pero pakshet, pangit lasa. Pero hindi naman lasang panis or parusa. Palatable. Pero kung pipikit ka at iimaginin mo nasa gera ka, pwede na. Mabubuhay ka na for a day.



Tas may merienda ka pang Peanut Butter and Jelly. Okay na di ba?





And sa lahat ng laman ng MRE stuff (stuffs? stuvves?) ay ang pinaka favorite kong Beverage Base Powder Tropical Punch. Also known as instant Kool Aid slash Gatorade. Pero ang main issue ko ay ang name niya. Beverage Base Powder. Wala lang. 












Yan lang. Gusto ko lang i-share at i-save sa internet ang MRE experience ko/namin. Kung may natutunan man ako is ang fact na walang MRE ang pilipinas. I guess ang dala or dadalhin ng mga army men na pinoy sa gera ang ay carinderia balot balot take out or isang lata ng 555 sardines at isang plastic ng kanin bilang sanay naman mga pinoy sa tinge mode. Plus, issue nga na walang kwenta army/military stuvves natin. So, no to gera. #worldpeace

Baduy no?
-nyabach0i




















Tuesday, June 12, 2018

12:15 AM - SMOKE

Nakakapikon, ilang beses ko na tinry i-apply yang maging google partner para may ads ang blog ko. But noooo, ekis. Ayaw. Edi wag. Andamot mo google. Haha. Kelangan ko lang i-share tong sinulat ko below bago ko burahin sa notes ko sa phone. Yun lang. Kthanxbye. - nyabs

I edited this line fifty five times
In the hopes to hide what I feel inside

Break me to a mosaic of my bluest tears

This should be a happy experience
Of course, I'd cry every time, always
You can't have happy things, maybe
And with clarity, you suddenly realize
Whispering away feelings to smoke
Amplifies a certain level of loneliness

Tuesday, May 15, 2018

HELLO SUMMER

Wala. Walang relevance ang summer or beach or whatever cliche summer-y stuff sa post na to. Wala. Gusto ko sanang sabihin na clickbait ang title pero obviously hindi naman din nga. So wala pa din.

And oo, aware ako na matagal na ako hindi nagpopost. I will enter the same lame ass excuse as always. Work, adulting, tinamad ako. Pero mas leaning sa work talaga. Work-life happened hahaha.


Anyway, this post ay dahil sa nabasa ko ang running book ni Murakami. Yung What I Talk About When I Talk About Running. And no, hindi eto book review whatever. Gusto ko lang i-share dito ang mga nararamdaman/naramdaman ko nung binabasa/nabasa ko ang librong yan. And yes, fan naman ako ni Murakami kung nagwonder ka ng konte.


Pero yun nga, sabi nga ng title niya, yung libro talaga ay kung ano ang sinasabi niya or iniisip niya pag nagkukwento siya about running. And no, hindi ako runner for the obvious tabachoi reasons. And yes, maganda yung libro. Recommended. 10/10. Will read again. Buy it. Gift it.

Pero pero pero...

Wala akong naramdaman sa librong yan kundi matinding frustrations. Like malalang frustrations about any physical activities of some sort. Ang librong yan, spoiler alert, ay about sa napaka baliw levels niya sa marathoning. As in passion talaga. Everyday, blah blah, routine blah blah. So fine, ikaw na Murakami and your running lifestyle. 

And no, hindi ako nafrustrate dahil sa hindi ako marathoner. Never ko naman pinangarap yun. Nafrustrate ako kasi may routine din ako before. Na slightly physical din pero malaking impact sa akin. Naging slightly less tabachoi ako and ang pinaka nakakainis na part na totoong nakakadestress siya at totoong it helps sa mental health. Wait, before kayo magconclude na "edi get up your tabachoi lazy ass and bumalik ka sa physical routine mo" let me explain...

Na injure ako. Ng malala.

Hindi lang to tipong rayuma or kung ano mang cliche na pain thing. No. This is a nakakapikon na spinal cord injury na pwede ko i-apply na maging PWD ako. Ayoko na inexplain dito kasi everytime naiisip ko nafufrustrate ako lalo at napipikon kasi maliban sa constant pain siya sa likod ko, hindi na ako makagalaw ng maayos. Which palagi kong naiisip kasi constant pain nga so ayun. The frustration cycle continues.

So after ko mabasa yung book, mas nafrustrate ako. Ganito siguro nafifeel ng mga career ending injuries ng mga basketball player. Although malayo naman ang comparison sa akin. Wala lang. Naiinis ako sa part na nagkaroon ka ng something na advantageous na ginagawa mo routinely, umulan man or not, na nawala dahil sa something na hindi mo choice. Buti sana kung tinamad ako. Tanggap ko pa eh. But nooooooo.

So thank you Murakami. Pinaalala mo sa akin ang something na hindi ko na siguro magagawa (well pwede naman pero may involvement ng bakal at operation, but for now...). 

Inaantay ko pa din ang "when life closes a door blah blah shit". Pero for now, magwawallow ako na wala akong magagawa about it. Mga 80% icoconclude ko na lang na malas siguro ako and whatever related thoughts.

So ayun lang. Ayoko na itodo ang outpour ng frustrations dito kasi baka magwalling ako mayamaya with tears. Share ko lang. Kapikon kasi yung libro eh. Pero maganda ung libro. Natrigger lang talaga ako ng malala which btw, palagi naman ginagawa ng Murakami book sa akin.

In conclusion, wag maniwala sa no pain, no gain. Tamo constant pain ako, wala akong nagegain.
Kthanxbye.
-nyabach0i

Monday, April 16, 2018

11:22 AM - Heartbreak Hotel

I wished the last song I heard was an actual person
I would have loved the life out of you
You were damaged with all the right notes
No one deserves to be hurt like that
I should not feel hurt like this too
We could have been good for each other
But as the song fades to end
This meant only to last for a good 4:50 minutes
And leave it all in this Heartbreak Hotel.

Tuesday, March 20, 2018

8:39 AM - Untitled IV

The syzygy of things...
The me and you
The sun my dark moon
The never in ever at all
The not from what is real
The me without you.



"a crumb upon my plate leads to a week of cryin' sleep"

Wednesday, March 14, 2018

OHMAYGAAAAAH!

Please read the title like this:


Well, well, well, hello March.
Well, well, well well, aware ako na ohmygah ang tagal na ng last blog ko. Mahirap kasi magmeynteyn (hindi ko kinacount ang post ko borderlining between depressive and dark pit of someone's soul). I mean, adulting. Adulting with work, adulting with social media, adulting with PS4, adulting with books, adulting with food, you know? The usual. Kaya eto ako, bumabalik. Parang mens lang yan. Paminsan andyan, paminsan wala. You know? The usual.

Plus, hindi monetized ang blog na to. So walang motivation ng slight, charot.

So kamusta? What's happenin'?!
Sa akin? Wala naman pero parang madami din ng slight. Pero dahil nasa gitna ako ng work today (tonight, nightshift forevs ako eh), sheshare ko ang panaginip ko kagabi (kaninang umaga, nightshift nga di ba?)

Napanaginipan ko si Gretchen Ho.

Nakakatawa kasi yung caption ng pic na yan ay Gretchen Ho: The face of modern Chinoy youth

Ayan ang pic niya, just in case hindi niyo siya kilala. Pero teka, konting background, may meds akong tinetake (tinake) recently na nakakaapekto ng dreams ko. Everytime tinetake ko yun, wala akong dreams (hindi dreams na my-dream-one-day-is-to-be-an-astronaut ha. wag tanga). As in wala. Like black lang, which sobrang gusto ko kasi satisfying long black sleep lang. Yung paggising ko, may laway pa ako sa pisngi. Ganung level. So anyway,

This time, hindi ko tinake yun obvs and napanaginipan ko si Gretchen Ho. Nothing sexual but something malabo and benta sa akin sa waking hours.

Sa panaginip ko daw, naglalakad ako pauwi sa village namin tapos apparently kapitbahay ko daw si Gretch (i feel lang pwede ko na siya tawagin sa nickname niya dahil close kami sa panaginip ko). Tinawag ako ni Gretch na pumasok sa bahay nila, edi pumasok ako sabi niya eh. Tapos yung bahay daw nila, tadtad ng Last Supper items. Last Supper painting, Last Supper sa mug, Last Supper sa walls, pictures, sofa, doors, etc. Tas ang feeling ko sa dream ay parang hindi weird, meaning nakita ko na to before feeling kasi nga close kami ni G. G na lang kasi haba pa din ng Gretch eh.

Anyway, so naalala ko tatlong floor ang bahay daw nila na tadtad ng Last Supper tapos naalala ko na masakit likod ko habang umaakyat sa stairs kasi nga may bad back ako. Tapos nagagalit daw ako sa kanya about it. Tapos tinanong kung ano ba kasi meron bakit niya ako tinawag. Apparently nagpapatulong siyang hanapin ang red na tsinelas niya.

Tapos sumagot ako:

"Akala ko ba One Big Fight? Bakit red?" 

Tas nagising na ako.

So kung sino willing maginterpret, by all means. Ayoko magpaka Joseph, son of Jacob at alamin ang meaning ng dream na yan about Gretchen Ho.

But, but, but, I have to admit, hindi na masama mapanaginipan si Gretchen Ho. It could have been ibang some random ugly af babae! Charot.

Anywan, yan lang sheshare ko.
Tapos na self imposed break ko.
Baboo.
-nyabach0i

AKO AT ANG TRYING NEW THINGS

May certain affinity sa akin ang mga bagay na hindi ko alam. I take pride sa fact na mahilig ako alamin ang mga bagay bagay (na within sa...