Thursday, September 8, 2016

HELLER SEPTEMBER

Actually, matagal na tong naka-save sa draft ko. Ang title na HELLER SEPTEMBER. Ang ending, hindi ako nagpost ng anything nung Sept 01. Yey katamaran.

Pero dahil eto na nga at kelangan natin i-welcome ang September, madami akong topic sa utak ko simula Sept 1 until now na sabi ko, "ah bo-blog ko to" but never happened. Well kasi naman, madaming nangyari recently in ALL aspects. HAHA, MAKA CAPSLOCK! E BAKIT LIBRE NAMAN EH?!

ALL LIKE POLITICS, SOCIAL, SHOWBIZ. HAHAHA. PERO PWEDE, PAGUSAPAN NATIN KONTE ANG POLITICS? ANG NACONCLUDE KO LANG SA MGA NANGYAYARI SA POLITICS AY ETO: SI DUTERTE AY PARANG TAXI DRIVER NA MADALDAL NA KAKAUSAPIN KA NG RANDOM ABOUT CONSPIRACY THEORY AT MARAMING ASIM SA BUHAY NA MASHESHARE SAYO.

SANA ONE DAY, MATUTUNAN NILA ANG TERM NA DIPLOMACY.

PERO ANG TANONG KO, ASAN NA ANG NECKBRACE NI ATENG GLORIA?
FOLLOW UP SA QUESTION NA YAN, ASAN SI KUMARS MIRIAM?

PERO BAGO KO TAPUSIN TONG POST NA TO, GUSTO KO I-SHARE TONG POEM NA TO. JUST A QUICK FYI, KUNG ANG PRONUNCIATION MO NG WORD NA "POEM" AY POYM OR POW-WEHM, WE CANNOT BE FRIENDS. I VALUE POEM SO MUCH AND THAT IT MAKES 80% OF MY LIFE. #ARTE

BUT ANYWAYS, THIS IS ONE OF MY FAVES. WALA LANG. LAM NIYO NA, DIPLOMACY AND SHIZ.



"DEAR DENNIS, I STILL THINK OF YOU, DEAR DENNIS." :(

OSHA, FOR MORE CAPSLOCK.
-NYABACH0I

Wednesday, August 17, 2016

BRAND X

With no particular reason, bigla ko naisip ang mga ganap ko before. Eto ay dahil recently, nabigyan ako ng mahabang air time to think alone. Paminsan, delikado din yun. Pero anyway, ayun na nga.

Let us travel back in college. Naalala ko lang ang isang tao, itago natin sa pangalang "Brand X". Si Brand X, although close kami, may taglay talaga siyang power na napapaniwala akong hindi ko kaya ang mga bagay. Pero close kami ha. Reminder lang siya forevs na hindi ko kaya i-achieve ang mga bagay bagay. Lakas maka detractor.

Anyway, back in college nga, may vivid memory ako na gusto ko sumali sa weird prestigious artsy fartsy group. Sagot ni Brand X in heartbeat hindi ako makukuha dun. So hindi ako nagpasa. Sinabi ko na lang sa sarili ko na malabo akong kunin bilang hindi naman ako sobrang adik na creative and nonetheless, weird.

But, but.

Dumating ang second run ng application ng weird prestigious artsy fartsy group. Naalala ko ang weird feeling na parang kelangan mo gawin? Gets mo? So ginawa ko. And to top it all off, sumali ako sa category na hindi ko naman ginagawa --- ang bonggang bonggang Prose Writer.

Fast forward. Nakuha ako.

So bakit ko shineshare to. Habang nakatulala ako sa blank page ng notebook, every time nakakaexperience ako ng writers block or anything creative things na hindi ko matuloy, iniisip ko si Brand X at kung paano niya sabihin na hindi ko kaya. Then I make sure I make kaya. HAHA labo. Magugulat na lang ako, kaya ko.

So, kaya ko at kaya mo.

Wag maniwala sa mga Brand X.
Asan na si Brand X? Hindi na kami close. Nawala na siya sa phone list ko.
Napalitan na siya ng listahan ng mga tao who push and inspire me (NUKUNUH!)

Sabi niya ni Ateng Taylor, Shake It Off.

Hindi man ako naging writer or creative chuchu, but still, in your face Brand X.
-nyabach0i

Wednesday, July 20, 2016

Walang Title

Wrap lang ng emotions and stuff happened. Lam mo na, mga ganyang 10 min blog post lang. Bilang gusto ko ng ibang tinitignan na non-work.

So.

Etong lecheng tuhod ko nagdecide siyang bumigay. Una right knee lang. Matagal ko na to nafeel pero ako kasi yung type na mataas ang pain tolerance (or slightly keri lang ang physical pain due to many events, haha). Dineadma ko. So dahil nag over compensate "daw" ang left knee ko, pareho na sila masakit. One Monday, narandom isip ko, why not gamitin ang HMO card at magpatingin. So eto, may punit daw somewhere like a very athletic person. I-R-O-N-Y. DO not ask me what happened sa tuhod ko. Basta nangyari.

Tapos.

May mga times talaga na nakakatawa at nakaawa na nagseself trigger ka ng bagay bagay. Wala lang. Narealize ko lang. May specific kasi akong Tumblr hashtags? discussions? tags? kung ano man ang tawag sa thing ng Tumblr na finafollow para lang magself trigger. Wala lang.

Paminsan.

Nagpoprogress siya to Youtube para mas matrigger ako. Hindi ko rin gets paminsan. AT hindi niyo rin gets to. Lets leave it at Porn. Yes, Porn ang nagpapatrigger sa akin. Sorry.

Which.

Dapat itigil ko na kasi hindi nakakabuti sa tao ang Porn. #notoporn

And.

To end this short blog post, dagdag ko din ang I think tao ka lang when you feel frustrated over something. Well, pwede mo siyang gawing leverage para i-push ang sarili mo. Wala lang. Naisip ko lang na madami akong pwedeng ibigay, an arm, a knee (lol, reference), both knees or what have you. Then hindi pa rin enough. OR you do not know if its enough. Wala lang ulit. Reference back, this is maybe why I watch #notoporn. Pero, pero, pero, we will make this as a leverage. One day, I WILL give my knee (or both) and maybe an arm. Or even my writing hand.

Ang labo noh?
Nalabuan din ako.
Osha.
Baboo.
-nyabach0i

Tuesday, July 5, 2016

Finding Dory at si Tito Adam

No. This is not a movie review or movie spoilers kemekeme. Eto ay kwento ni Tito Adam. Si Tito Adam at ang dalawang conyo niyang pamangkin.

Let me give a pasweet na introduction: Me and a favorite person (or favorite person and I kung maarte kayo sa grammar) always makes it a point to do a pakyawan ng movies. Kung drugs or clubbing sa inyo, bigay niyo na ang movies.  Last week, naipasok sa banga ang Finding Dory.

So ayun na nga. Usually, ang binibili namin na ticket ay aisle kasi ang pantog ng kasama ko ay close to none. Kahit laway lang ang drinks, sure required maihi. Sometimes iniisip ko, may attendance sa cinema CRs or mini portal going to a different place or time stop then hindi lang natin napapansin kasi nga nastop niya ang time or whatevs (ok enough ADHD mode).

So ayun na nga ulit. Pagpasok sa sinehan, may lalakeng nakatayo sa harap ng dalawang bagets na super english, "What do you want?". Siya si Tito Adam. Kaharap niya ay ang dalawang bagets na girl at boy. Super sigaw ng mga gusto nila ng popcorn or whatevs. Sabi ko sa sarili ko, pag katabi ko sila maglalaslas ako right then and there.

SO yes, katabi ko sila. The kids to be exact. Sabi ko, shet, wala akong blade pano ako maglalaslas? This is going to be a fun movie experience!

Lo and behold, napakadaldal nila. Sa preview ng mga coming soon na movies, walang ginawa ang girl na bata kundi sabihin na "THIS ISN'T FINDING DORY!" every 5 minutes. Ok fine exagged ang 5, lets make it 10. Then nagunaw ang mundo ko nung bumalik si Tito Adam from his snacks run. Umupo siya sa different seat rows than the kids. Sa rows in front of us. Tito Adam why do you have to do this to us? To me? Why buy tickets with kids na hiwalay ka?!? WHHHHYYYYYY??? Btw, hindi pa din tapos i-point out nung batang babae na hindi pa rin finding dory ang pinapalabas. Hanggang sa sitahin siya ni Tito Adam sabay bato ng popcorn kernel at hamon na lalabas silang lahat pag hindi siya tumigil.

Then sabi ko sa katabi ko, "Pag hindi napuno ang sinehan, lilipat tayo!"

But no. PUNUAN.

NYETAKELS.

So nagstart na si Finding Dory. Yes, naipoint out din na nagstart na sabi nung bagets.
Habang sa course ng movie, yung bagets na babae nakaupo sa arm rest not the seat mismo. So nagmistulang 7'3" siya na lalake sa taas. Sinita na siya ng kalikod niyang babae na "Seat properly please". Umupo naman siya. Pero after a few minutes babalik siya. Then sisitahin siya nung bagets na lalake na "Seat properly someone can't see!". Naka tatlong ganun sila.

You might think wala akong reklamo kay bagets na lalake. Nope. Meron. Buong movie nakataas leg niya sa arm rest side ko so dama ko ang shoes niya. Pero ok na yun. Napatawad ko na siya. Kesa naman katabi ko yung bagets na babae baka makasuhan ako ng something. Charoz lang anubah.

But yes, maganda ang Finding Dory. Natune out ko naman thanks to Ellen Degeneres at ang whales.

Must watch.
Pakisama sina Tito Adam.
-nyabach0i

Tuesday, June 21, 2016

HAND

Sometimes
I would stare at my hand
And be very sad
Close my eyes
Until sleep would come
Wondering about how
My hand would touch
To none
And how none makes
Things sad
Sometimes
Playing with everytime


Tuesday, May 31, 2016

Top 5 Realizations So Far

Maniniwala ba kayo pag sinabi mid year na? Start counting.
Bilis noh.
Kasama ng bilis ng oras na yan, if you turn back, marami kang narealize. Na in years past, hindi mo pa narerealize. Like what I said, "I am the student of the Universe" - nyabach0i | 2016
Anyway, going back.
Ayun na nga.
At this day and age, marami ka talagang maiisip. Sa tulad ko pang favorite ang magisip. Paminsan mapapaisip ka lang, paminsan magtitrigger ng mga bagay bagay, paminsan mapapa "huh, so yun nga yun?". See how fun the brain works? Bonggels.
So, I'll share some that is shareable. And also, to remind myself din. But of course, secret lang natin to. And another of course, in countdown form.

1. Game of Thrones

Yeah, yeah. Late na ako sa ganap na to. Very, very late. Okay fine maganda nga. Wala naman akong sinabing hindi. Pero kasi, hindi ko na talaga pinapanuod ang overly hyped series. Kasi naiinis ako sa clashing of opinions. At sa mga metaphorical scenes unnoticed. Ergo, maarte lang ako.
Back to GoT, kung may narealize man ako diyan ay, buti na lang hindi ako buhay sa mga panahon na yan. Or sa lumang panahon na ang tingin lang sa mga babae ay pakangkang, taga linis ng bahay, at taga gawa ng anak. No. E.K.I. S. Women empowerment. No to rape. No to human rights violation. No to sexism. Yes to woman of power *snap snap*
Favorite character so far? Arya Stark. Woman (or bata) of power siya.

         1.1 Realization In Relation
              Bet ko ng raven nila. Kaya ng real time message transference. Kung pano nila natetrain.                       Don't ask. 

2. Dumi

Hanggang kelan mo kaya itago ang basura niyo sa bahay? Bawat village, may twice or once a week basura collection. Pero, kung itatago mo? Mga gaano katagal? 1 month? 2? Okay fine, madali kung may sentimental value. Like balot ng bubble gum na kinain mo nung first date mo chuchu. Kaya mo itago sa loob ng isang libro di ba? Makakalimutan mo. Tapos one day makikita mo then boom! Basura ulit. Pero another question, why keep the basura? Why keep it? Dahil may old value? Ganun ba yun? Or is it because, an item will eventually turn a basura? Or alam mong basura siya to begin with? Or is it collector ka ng basura? You love basura so much. The filth. Oh well. Sabi nga nila. Cleanliness is the next to godliness. 


3. Confort Zone

Pero totoo nga ba? Na you have to go out of your comfort zone to grow? Kung gagamitin ang analogy ng mga halaman, kung inuproot mo ang halaman sa paso, then tinanim mo sa ibang lugar, dalawa lang yan. Tutubo or mamamatay. But can you choose?
Kung may narealize man ako about that, you can chose to take the risk. And hope that you learned all the things to keep yourself alive. Di ba? Di baaa? Di baaaaaaa?




4. Trigger Warning - Neil Gaiman

Nyeta ka Mr. Gaiman. Nareiterate lang ang galing mo magsulat. Edi ikaw na. I chose to be just like you when I grow up. Charots.


5. THIS HITTING VERY CLOSE TO HOME

We all carry scars. People only see what they can see. Not knowing how deep. Or how long did it take to heal. Or has it even heal? So when people around you starts comparing explaining scars, whether it was self induced or scarred by another person, in your mind you know.
You know how it feel. When explanations start lashing you again. Again. Over and over. But they don't You go home only realizing you have the same scar again.

Kthanksbye.
-nyabach0i

Wednesday, May 18, 2016

The Dunkin Donuts Story

Well hello there month of May!
So so SOOO much things happened. Devah?? I mean pwede ako mag enumerate ng bagay bagay. Madami! Mga 9 kilos. Pero let us save that for multiple intermittent blog posts. Bigyan niyo ako ng chance please. Kokonti na nga lang tayong blogger, hindi pa ba natin bibigyan ng chance ang isa't isa? 

Okay moving on.

SO, yes, Dunkin Donuts Story.

Kelangan ko ng kape na everyday. Tinatry ko paminsan na wala. Either nagkakamigraine ako or iritable ako. Nakakainis kasi parang nung bata pa ako or around the inarteng adolescent stage, sabi ko sa sarili ko na hindi ako maadik sa kape. May moment sa buhay ko before na hindi ko gusto ang kape at kahit ang amoy ng kape. I guess it comes with adulthood? Ganun ba yun? Pakshet.

Anyway, dahil ako ay reyna ng night shift, pag weekend nasisira ang Eastern Standard Time sleeping pattern ko. Dahil, again, being ang adult, kasama na dun ang chores mo ng weekends. Chores equals general cleaning. Chores equals grocery.

Time warp to grocery time (I understand napakahabang intro na to, wag ka na umarte. Andito ka na eh. Todo mo na.)

Before grocery time, pinilit ko ang nanay ko na shumombay sa Dunkin Donuts adjacent ng grocery entrance. Bilang naginarte ako nung Sunday morning at hindi ako nagkape. Tinry ko mag mind over matter. Ended up with a headache. So shombay at kabig ng order ng black coffee. As black as my heart. Chos.

At as what society tells us, pag nasa kapihan ka, you can't just drink and run. Kelangan mo shumombay. And also, another thing society tells us, if you are shombay mode, you eavesdrop. So please refer to the accurate picture para marealize niyo ang seating arrangement. Katabi namin ng table ay isang Pujay at Junak niya na very much millennial looking with his hipster bright colored shorts and baby tee. And bilang month of May, natapos ang bonggang bongga election season.

I'll try to narrate the conversation. May iba man sa words, pero same meaning. Labo. Anyway.

PUJAY: Bakit niyo naman binoto si Marcos?
JUNAK: Hindi ako. Yung mga kaibigan ko.

Pujay now has annoyed look.

Junak Added: Medyo sikat si Marcos sa mga millennials eh. Madami siyang nagawa sa Senate.... ****blah blah blah more reason I chose not to hear because of personal reasons

Pujay is now furious.

Junak continues to give textbook platforms and conspiracy theories.

Pujay is steaming hot kamote.

PUJAY: Palibhasa hindi niyo alam ang mga nangyari dati.
JUNAK: Yung Martial Law ba yan? Pero maganda in terms of economics at blah blah blah.

PUJAY IS MAD AS FCUK.

PUJAY: Hindi yun discipline. Meron silang kinuha na hindi na mababalik. Naalala ko dati yung mga kumpare ko. Hinuli. Kasi may tattoo sila. Yun lang ang reason. Kasi may tattoo. Tatlo silang kumpare ko. Pinatay yung isa.

Junak in silence.

PUJAY: Meron pa dati. May mga nagwelga diyan sa may SLEX area for human rights. Anong ginawa ng Marcos mo? Inutusan bombahin. After bombahin, bumalik mga ibang tao naman para magwelga. Inutos ulit ni Marcos bombahin. Hindi na sumunod ang PNP kasi sila mismo, alam nilang mali na talaga.

Junak in kroo kroo.

PUJAY: Anong ginawa natin? NagOFW ako. Anong ginawa ng Marcos mo? Yung remittance na pinapadala ko hindi umaabot sa Mama mo. PNP lang ang bank noon na pwedeng mag wire transfer. Wala. Apat na buwan na sweldo ko hindi nakuha ng nanay mo.

Junak sweating bullets.

PUJAY: Alam ng anak niya yan (referring to Bongbong). Alam niya din nasan ang mga nawawalang pera. Pero hindi na niya mababalik yung mga nawala noon.

BOOM MIC DROP.

Nagsorry naman si Junak. Then I ended my eavesdropping.
Intense.

Ayoko maging political about this. Pero ha, do not give me the "Ang kasalanan ng ama ay hindi kasalanan ng anak". Yeah, that might be true. Pero he knows. He knows at mukhang wala sa intensyon niya na ibalik. And do not give me the "Look at Ilocos" bullshit. Trabaho niya yun. Expected of them na pagandahin nila ang Ilocos kaya nga sila nanalo.

I will be leaving this Young BBM pic.


Sino binoto kong VP? Hindi si BBM most def.

Okay enough with the political kemisbar.
Nanghihina lang ako pag nakikita ko tax ko sa payslip tapos ganyan ang ganap. Nakakawalang gana.
Osha. Kitakits.
-nyabach0i